“Kimine güvenebildiğin için huzurlusundur, kimine de artık güvenmemen gerektiğini öğrendiğin için.” (Charles Bukowski)...

Hayatta , ticarette, siyasette ,nezarette hep böyledir.

Meşhur bir reklam vardır.

İnsanların güvenini kaybetmekten ise para kaybetmeyi yeğlerim.

İnsanın zamanla anladığı acı gerçeklerden biridir güvenmek. En güvendiğiniz insan bile gün gelir güveninizi boşa çıkarır çıkarabilir.. Bir daha güvenmeyeceğinizi söyleseniz de güvenmekten kendinizi alamazsınız ancak çok geçmeden tekrar güveniniz zedelenir. Ünlü şahsiyetler de güven konusu üzerine tecrübelerini bu şekilde dile getirmişler. Bazıları diyor ki 'Kimseye güvenme, insanlara güvenme'.

Geçen gün bir dostumu aradım.

Kedisi var.

İsmi Bal.

Güzel abim kediniz ile olan dostluğunuzu kıskanıyorum.

Fatih Abi o kedi değil o Bal’ım.

O başka bir şey. Bal’dan bahsederken kendinden geçtiğini hissediyordum.

Nasıl bir dostluk.

Belki de Bal onun güvenini hiç boşa çıkarmadı.

Çünkü dost ve güven sen olmadığında dahi elbiseni giyip yüzlerce kilometre uzakta olsada varlığı ile iyi hissederek uyuyabilmektir bazen.

Anlattığına bakılır ise bir kediden bahsetmiyor.

Güç ve güveni insan oğlu hep dışarda arar. Ama bunlar insanın içinden gelir. Ve her zaman oradadırlar. Allah bu duyguyu herkesin yüreğine nasip etmiştir.

Hayatın yükü yorarsa seni yere çök, ama kimseye yaslanma, dayanma, güvenme son paranla bir çay demle bir sigara yak bismillah de yeniden başla.

Bundan başka çıkar yol yoktur.

Körün gözünü açmışlar ilk değnegini kırmış.

Yalnız Allah’a güvenip dayan. Çünkü, güvenip dayanılacak ve işlerin kendine havale edileceği makâm olarak Allah yeter!(AZHAP SURESİ)

Kendine inan.

Allah’a güveniyorsan huzuru bulduğunu unutma.

Aşık Mahzuni ne güzel de söylemiş..

Güvenme dünyada malım var diye aman aman

Acep insan mıyım sorarlar beni aman aman