Ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol. Mevlânâ Celâleddin-i Rûmi böyle söylemiş.

Ateşin gölgesi yoktur. Bu yüzden birinin içi yanınca, dışardakiler göremez.

Ne olduğu gibi görünür nede göründüğü gibi olur.

İnsanların iç dünyasında olup bitenler çoğu zaman dışarıdan görünmez. Kimisi neşeli görünür, kimisi sakin, kimisi umursamaz… Oysa içlerinde bazen koca bir yangın vardır.

Kocaman fırtınalar kopar ama bazıları bunu sam yeli gibi algılar..

Birinin gülümsemesinin ardında hüzün saklı olabilir, sessizliğinin içinde ise derin bir korku.

Biz çoğu zaman sadece görüneni yorumluyoruz ve fark etmiyoruz, aslında neler yaşandığını.

Her duygunun ardındaki gerçeği kazmaya gerek yok.

Bazen insanlar acılarını, korkularını ya da şüphelerini paylaşmak istemez. Ve bu onların hakkıdır. Herkesin kendi içinde sakladığı bir sessizlik alanı olmalı.

Ama bizden beklenen bir şey var yargılamamak.

Ateş düştüğü yeri yakıyor..

Küçümsememek, eleştirmemek, “abartıyorsun” dememek gerekir..

Sadece biraz daha anlayışlı, biraz daha nazik olmak ve empati yapmak gerekiyor.

Çünkü biz hiçbir zaman bilemeyiz, birinin kalbinde şu anda nasıl bir savaş sürdüğünü… ve o savaşın ne kadar ağır olduğunu.

Belki de bazen tek yapmamız gereken şey anlamaya çalışmak yerine sessizce yanlarında durmak.

Beraber ağlayabilmek.

Çok sevdiğim bir söz var.

Saklarım kalbimde kimseler görmez, içimde yanarsın kimseler bilmez…

Kimse görmez, kimse bilmez ama bazı insanlar hayata dokunmadan yanar ve yaşar.

Ve yanarken kimse görmez ama küle döndüğünde ‘’nasıl da yanmış’’ deriz.

Ama vakit geçtir artık.

Kül ne olduğu gibi görünür nede göründüğü gibi olabilir.

Ve yangın bitmiştir.

Biraz kül , biraz duman

O benim işte

Kerem misali yanan

O benim işte

Derken şair kimden bahsetmiştir sizce de..