"İnsana rast gelesin." diye bir dua dilimde. Şiir gibi değil mi? Öyle güzel ki geliyor kulağa. Kısa ama öz. Vurucu ve  incitici.

İnsan olmak önemlidir. Her anadan doğan insan olmuyor. İnsan olmak emek ister. Hatta bizi ayıran en büyük özelliğimiz insan olmak. Bunun için emek vermek lazım.

İnsan olarak dünyaya geldik. İnsan olarak yaşayıp, insan gibi ölebilmek bütün meselemizdir.

“Evlenince düzelir” diyerek; hasta, işsiz, terbiyesiz, saygısız, huysuz, ahlaksız ve psikopat evlatlarınızı sakın evlendirmeyin! Sizin eğitemediğinizi başkasının kızı hiç eğitemez.

‘’Evlenince düzelir’’ diyerek; gösteriş meraklısı, sosyal medya hastası, yumurta kırmayı dahi bilmeyen, anaya babaya saygısı olmayan tik tok ve instagram bağımlısı, yoktan anlamayan evlatlarınızı sakın evlendirmeyin! Sizin eğitemediğinizi, öğretemediğinizi elin oğlu hiç yapamaz.

Hadi ne yapalım. Denk geldi kader ağlarını ördü. İnsanca anlamayı öğretin.

Bu ülkenin en başta kurulması gereken toplum sağlığını ve aile sağlığını koruma ve geliştirme vakfı kurulmalıdır.

İnsan kalabilmek ise derin bir mesele. Bu mesele için kafa yormalıyız.

Gerekirse sıfırdan başlayıp yeniden inşa etmek gerekiyor hayatı ve aşkı. İnsanoğlu bu hiç gerçek yüzünü göstermiyor karşısındakine. Aileler saklıyor. Kızlarını, oğullarını cam fanusta yetiştiriyor. Aile kurmak çok zor. Aile kalmak çok zor.

Aile yıkıldı. Toplum yıkılmak üzere.

Fanus kırılınca herşey ortaya çıkıyor. Gerçeklerin ortaya çıkması gibi kötü bir huyu varmış.

İnsana rast gelmek de en güzelinden ikinci bir lütuf. Bu ailede,  işte, yolda, her yerde aynıdır.

Kader bizi insanlarla sınava tabii tutar. İnsanlar mezarlıklardan ölülerden korkarlar. En güvenilir yerlerdir oralar. İnsan insandan çekinir oldu.

İmtihanımız insanlarladır.

İnsana rast gelmek, kaderin köşe taşıdır.

Kiminle yaşarsak, onunla haşrolacağız.

Bu kadar önemli insana rast gelmek...

Elinde eski bir torba sokak sokak dolaşıyordu garip kılıklı adamın biri .

"Demedim mi sana demedim mi insandan kaç demedim mi" diyerek Eski püskü kıyafetleri saçı başı karma karışık kirli saçları, üzerinde kendine bir kaç numara büyük pantolonu onunda bir iple bağlamış öyle dolanıyordu bu garip adam.

Yeniydi belli ki bu mahallede daha önce görmüş olsam muhakkak dikkatimi çekerdi ... Bu garipte kimlerdendir diye düşünürken geldi para istedi benden bu garip adam; ‘’on lira var mı sende’’ dedi Var dedim cebimden çıkarıp eline verdiği on lirayı alıp giderken bana; "insana rast gelesin" dedi ve gitti..

Takip ettim. Ne yapacak diye. Bir ekmek ve süt aldı. Boş bir pet şişeyi çakısıyla kesip sütü içine boşaltıp kedi dostuna ikram etti. Ekmeği hem yedi hem de süte doğradı. Bu soğuk kış günlerinde mezarlıkta bir yer varmış. Orada kalıyormuş. Sobası varmış. Esnaf ve yardımseverler yardım ediyorlarmış.

Hayırdır dedim. İnsana denk gelemedim. Yaşadığım yerleri terk edip buralarda yaşamaya başladım dedi.

İntiharlar, kadın cinayetleri, sahipsizlik ve gençlerin halleri gerçekten hepimizi çok üzüyor.

Daha iki gün önce Akçakoca’da bir hanımefendi eşi tarafından yaşam hakkı elinden alındı. Bir şey yapmalı. En başta insan olduğumuzu hatırlamalıyız.

Dua niyetine diyelim; insana denk gelesiniz..