Nasıl ölmek ister insan? Çok ani mi gitmeli bu dünyadan insan? Dost, eş, akrabaları ile vedalaşmak için uzun uzun kalmalı mı yoksa? Hiçbirinin garantisi yokken her anını vedalaşıyor gibi kıymetli geçirmeli bence insan der bir yazarda. 

Kıymetli geçirmeli derken yeni trend. Issız bir dağa çekilip orada doğal ortamda yaşamını sürdürmekte son zamanların kaçış planı hayattan. Uludağ’da bir baraka da tek başına.  Issız bir koyda yapayalnız.

Bazen ölüm bizi ansızın asansörü görmeden ayağımızı attığımızda dostlarımız bize ulaşamayıp telefon sinyallerinden buldurur., bazen bir deprem bazen amansız bir sel felaketinde yakalanırsınız ölüme. Bazen ansızın bir trafik kazasında bazen secde de. 

Yada kurban hissesi dağıtırken hissenize şanlı bir ölüm düşer. Yasin Börü gibi. Şehadetinin seneyi devriyesinde PKK tarafından haince şehit edilen Yasin Börü’ye gıpta etmek gerekir. İyi ki varsın Eren Bülbül diyorsak iyiliği koşturmamamız lazım.

Ölüme koşmayız. Ölüm yakalar bizi. Allah’tan da ümit kesmeyiz. Ama bazen de seve seve ölüme koşanların destansı öykülerini dinleriz. İşitiriz.

Onlar şehitlerdir. Ve Şehadete koşa koşa giderler. Ömer Halis Demir misali. Cihan Aksarı gibi anayı gözü yaşlı bırakmakta var. Ama gitmek var. Koşa koşa koşar adım..

İnsanlar yaşarken de ölebilir mi? Mümkündür bu. Önce hayalleri ölür insanın, sonra da kendisi.

Ama öleceğini bilmek kadar güzel bir ölümün olmadığını düşünenlerdenim. İnsan öleceğini bile bile kendini ölmeyecekmiş gibi bir yalana inandırır ve yaşar.

Amansız bir hastalık karşısında çaresiz her gün her saniye ölüme hazırlanmak kadar güzel bir ölümü bekleme yoktur. Çünkü zaman dolmak üzeredir.

Ve giderken YETER bu hayattan aldığımız tad. Bundan sonra size bırakıyorum. Acıyı, ekşiyi, tuzluyu, tatlıyı. Hayatın tüm tatlarını diyemeden öylece bırakıp terki diyar eder.

Ve gidenler geri gelmez. Çünkü ölüm gitmek değil sevdiğine kavuşmaktır.

Seven sevdiğine kavuşur. 

Esas tek bir mesele var.

Yaşarken ölmek mi ölüyken yaşamak mı, bütün mesele bu değil mi?