"Şiire nasıl başladınız?” sorusuna "Besmeleyle" cevabını veren, Abdurrahim Karakoç’u unutur mu Mihribanım?

Ama unutursun Mihribanım.

"Bir duruşu olmalı insanın; bir bakışı, bir anlayışı, bir aşkı, bir davası olmalı." derken Cahit Zarifoğlu ‘Reca’ şiirinde affını isterken ne kadar naif.

Bohçam boş

Öteberim eksik

Azığım kuru

Canım aç

Yüzüm sana çevrili

Adımım sana

Irmaklarına

Bir lokma suya geldim

Su denmez

Kabul ola affola

"En son ölüm gelir yine de erken deriz" derken Mevlana İdris hep bağışlanma diliyordu.

Yaptıklarımız için

Yapmadıklarımız için

Elimizi

Dilimizi

Tanrım

Bağışla bizi

Şimdi ise şiir ekmek vermez ve şairin karnı doymaz oldu.

Bu nedenle şiir kıymetsiz ve kifayetsiz oldu..

Kıymetlendirenlere ne mutlu.. Kıymet bilenleriniz çok olsun.

İsmail Kırboğa’nın dediği gibi

Beni bekleyen ölüm,

Yağmurlu bir gün mü?

Çocuklar gibi şen mi?

Ölüler gibi yalnız mı?

Söz ve şiir yönünüzü döndürmüyorsa dünya durmuştur.

Ve yolcu son duraktadır.

Yani inecek var kara toprağa..

Ve hak cümle.. biter...

Ama nasıl

Ama biter

Üzülerek, sıkılarak

Tükenerek biter...

Tıpkı ömür gibi biter

Şiir ömürdür.

Şairi de bitirir okuyanı da..

Yaklaşık bir yıl önce safra kesesi kanseri teşhisi konulan ve 7 Haziran'da İstanbul'daki evinde vefat eden Muazzez Akkaya Giray Sezai Karakoç’un Mona Rosa’sı idi ama.

Mona Rosa destan olsa ne olur olmasa ne olur. Sahibini bile etkileyememiş ise.

Çünkü şiirin sahibi yoktur. Herkes kendinden bir şeyler bulur.

Muazzez Hanım Sezai Karakoç’u mezarını ziyaret edip dua ettiğinde görmüş müdür?

Sanki bu sahneyi yazmış üstad.

Açma pencereni perdeleri çek,

Mona Rosa seni görmemeliyim.

Bir bakışın ölmem için yetecek.

Anla Mona Rosa ben bir deliyim.

Açma pencereni perdeleri çek.

Yani sevdiklerinizi şiir gibi sevin.

Ona söyleyin ama anlamasın biraz.

Biraz ağlasın.

İki damla yaş kadar toprağını doyursun suya..

Şair yazsın çekilsin kıyıya..

Şiire zaten öksüzlük ve yalnızlık yakışır..

Çünkü şiir güzeldir ve yakışıklıdır..