Deprem şehrinde Düzce’de, deprem ülkesinde Türkiye’de yaşıyoruz.

Ama ne yazık ki milli bir ana muhalefet olmadığı için, hâlâ “kentsel dönüşüme hayır” diyen bir siyasi zihniyet var. Bu zihniyet, milli güvenlik meselesi hâline gelmişken, iktidar olma hevesiyle algı yaratan bu tavra seçmenlerimiz yenik düştü.

 Hatta yenik düşmediniz, canınız öyle istedi.

Çünkü depremin bir gün kapımızı çalacağını düşünmediniz.

 Şikâyet ettiniz, küfür ettiniz, hakaret ettiniz…

Peki şimdi ne oldu?

6,2 şiddetinde bir deprem oldu, binalar yıkıldı, kardeşlerimiz hayatını kaybetti.

 Oysa o şikâyet ettiğiniz, eleştirdiğiniz yerlerde kentsel dönüşüm yapıldı. Oradaki insanlar güvenli, sağlam ve estetiği güzel evlerde oturuyor. Ama hâlâ şikâyetçisiniz.

 Ben bugüne kadar hangi işte olursa olsun, nankörlük yapanın huzurlu olduğuna şahit olmadım.

Kusura bakmayın ama kentsel dönüşüme “hayır” diyen, bunu vaat eden siyasetçilere destek veren herkes bugün hüsrandadır.

Bu, vatana ihanettir.

 Unutmayın, biz deprem ülkesinde yaşıyoruz.

Kentsel dönüşüm bu ülkenin en önemli ve acil sorunudur.

6,2 şiddetinde binalar tuzla buz olur mu?

Oluyor işte!

Hiç mi akıllanmayacağız?

 Bir de işin başka bir yüzü var: Deprem sırasında Turkcell, Vodafone, Türk Telekom… Hiçbiri çekmedi, hatlar kilitlendi. İnsanlar sevdiklerine ulaşamadı.

Ama iş tarife ücretlerine gelince, hâlâ dünyanın en pahalı faturalarını kesiyorlar.

Demek ki sadece binalar değil, iletişim altyapımız da çökmüş durumda.

 Deprem gerçeğini görmezden gelen, kentsel dönüşümü engelleyen ve hayatı ticarete çevirip altyapı yatırımı yapmayan bu anlayışa karşı artık susmayalım.

Çünkü bir sonraki sallantıda, belki de sıra bize gelecek.