Düzce küçük bir şehir olabilir ama yüreği büyük insanların toprağıdır. Bu topraklardan sporcular çıktı, siyasetçiler çıktı, sanatçılar, müzisyenler, yazarlar, esnaflar, iş insanları çıktı. Ama ne yazık ki çıkarken yalnız kaldılar. Kendi toprağında, kendi mahallesinde, kendi şehrinde alkışlanmayan insanlar gördük biz. Oysa mesele tam da burada başlıyor: Düzce’nin çocuğuna Düzce sahip çıkacak!

Bugün biri sporcu olur, yarın siyasetçi, öbür gün bir müzisyen ya da girişimci… Ne fark eder? Bu şehirde doğmuş ya da bu şehirde büyümüş, bu şehirde emeği geçmiş herkese destek olunması gerekir. “Ben kendimi Düzceli hissediyorum” diyenle değil, gerçekten Düzce’nin çocuğu olanla yürümek gerek.

Bırakın köşe başlarını tutup dedikodu üretmeyi. Bırakın kim kimi çekiştirmiş, kim kimle küsmüş, kim öne çıkacak korkusunu... Düzce'nin çocuklarına sırt çevirerek büyümez bu şehir. Birlikte büyür, birlikte yükseliriz. Yan yana durup "Bizden biri nasıl daha ileri gider?" diye kafa yormadıkça bu şehir aynı yerde sayar.

Aksi halde ne mi olur?

Düzce’den üç kere geçen biri milletvekili olur da, bu şehirde ömrünü vermiş biri sadece balkonundan bakar. Düzce'nin yollarını ezberlemiş bir emekçi kenarda unutulur da, Düzce'yi bilmeyenler sahneyi alır. Ve siz sadece bön bön bakarsınız.

Bu bir çağrıdır:

Düzce’nin çocuğuna sahip çıkın!

O çocuk düştüğünde kaldırın. Yükseldiğinde destek olun. Şehir ancak böyle büyür. Ancak böyle kök salar.

Unutmayın, kendi çocuğunu sahiplenmeyen şehir, başkasının vitrininde figüran olmaktan öteye gidemez.