AK Parti Düzce teşkilatı, resmi rakamlarla bakıldığında oldukça kalabalık bir yapıya sahip. İl yönetimi, merkez ilçe, kadın kolları ve gençlik kollarını düşündüğümüzde, yedeklerle birlikte toplamda yaklaşık 240 kişilik bir kadrodan söz ediyoruz. Ancak sahaya baktığınızda, bu dev kadronun neredeyse sadece 10-20 kişilik kısmı görünür halde.

 Ne zaman bir program olsa, bir saha faaliyeti yapılsa, aynı simalar ön planda. Aynı isimler koşturuyor, aynı isimler destek veriyor, aynı isimler omuzluyor. Oysa kağıt üzerinde onlarca yönetici var. Sadece bir il yönetiminde 60 kişi var; ama çoğu isim ne sahada görünüyor ne de sosyal medyada bir etkileşim gösteriyor.

 Burada bir yanlışlık yok mu?

 Bir milletvekili bir yatırım paylaşıyor, belediye başkanı bir hizmetin duyurusunu yapıyor, il başkanı siyasi bir değerlendirmede bulunuyor… Yönetim kadrolarının çoğu, bırakın paylaşmayı, beğenme zahmetinde dahi bulunmuyor. Yani temsil ettikleri partinin görünürlüğü ve etkisiyle bireysel olarak ilgilenmiyorlar. Bu da ister istemez, sorumluluğu yüklenen o görünür 10-20 kişiyi hem yıpratıyor hem de yalnızlaştırıyor. Onlar da artık haklı olarak bu ilgisizlikten rahatsız.

 Peki bu nereye kadar sürecek?

 AK Parti Türkiye'nin en büyük siyasi hareketlerinden biri. Kitle partisi olmanın doğasında çeşitlilik ve genişlik vardır, evet. Ama bu genişlik hareketsizliğe, ilgisizliğe, görevden kaçınmaya dönüşmemeli. Her yönetici, aldığı unvanın hakkını vermeli. Unvanla birlikte gelen görev sadece toplantıya katılmak değil; sahada olmak, katkı sunmak, destek vermektir. En azından sosyal medyada bir "destek izi" bırakmaktır.

 Aksi takdirde bu yapısal hantallık sadece teşkilatın değil, partinin geneline zarar verir. Bugün sahada koşan 10-20 kişinin omuzundaki yük, yarın bir seçimde 240 kişinin birlikte taşıması gereken bir sonuçla karşılaşabilir.

 Gerçekten teşkilatçılık yapanların hakkını teslim etmek gerekir. Ancak artık görünmeyen yüzlerin de kendilerine şu soruyu sormalarının zamanı gelmiştir: “Bu davada ben gerçekten var mıyım, yok muyum?”

 ‘Ortada bir otorite boşluğu mu var?’ soruları da akıllara gelmeye başladı.

 Kalın sağlıcakla