Geçtiğimiz günlerde çok kıymetli isimlerle aynı masada oturma fırsatım oldu. Her biri farklı alanlarda, çok önemli görevlerde, çok ciddi sorumluluklar taşıyan kişilerdi. Kim mi vardı o masada?

Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürü Fetullah Güner,

Hazine ve Maliye Bakanlığı Personel Genel Müdürü Fatih Altınkayık,

Aile ve Sosyal Hizmetler İstanbul İl Müdürü Ömer Turan,

Sakarya İl Müdürü Mehmet Uçar,

Bolu İl Müdürü Cemal Keskin,

MasterChef yarışmasından tanıdığımız Nevzat Güray Gürol,

Düzce'nin sinemadaki yüzü Nurullah Çelebi,

Atom karınca gibi çalışan İl Sağlık Müdürümüz Yasin Yılmaz,

KOSGEB İl Müdürü Necdet Yaşar Şahin…

Hepsi bir aradaydı. Bu birlikteliği mümkün kılan kişi ise sinemadaki başarılı yüzümüz, organizasyonun mimarı Nurullah abimizdi.

Bu isimlerin her biri, bulundukları yerlerde kendi başarı hikayelerini yazıyorlar. Bakanlıkların en önemli koltukları, il müdürlüklerinin en kritik görevleri bu insanlara emanet. Kimisi şov dünyasında, kimisi sinema sahnesinde, kimisi ise devletin bel kemiği diyebileceğimiz kurumlardaki yönetim koltuklarında. Ama hepsinin ortak bir noktası var: Düzceli olmaları.

Bu liste elbette daha da uzayabilir. Örneğin, Savunma Sanayii gibi ülke için stratejik bir alanda rol alan ve önemli bir firmayı temsil eden Erkan Seçkin ağabeyimiz var. Şu an adını sayamadığım, belki de hiç tanımadığımız daha nice Düzceli, ülkenin dört bir yanında kıymetli işlere imza atıyor.

Ben o masada otururken içimden tek bir şey geçti: Gurur.

Evet, gurur duydum. Çünkü bu insanlar Düzce’den çıkmış, çalışmış, çabalamış ve ülke yönetiminde söz sahibi konumlara gelmişler. Onların bu başarıları sadece kişisel değildir. Düzce'nin, bu toprağın, bu halkın başarısıdır. Ve Düzce olarak biz de bu insanlarla gurur duymalıyız, övünmeliyiz, en önemlisi onlara sahip çıkmalıyız.

Bu insanlar o koltuklara kolay gelmedi. Arkalarında mücadele, sabır, alın teri, memleket sevgisi var. O yüzden bizlerin de görevi belli:

Onlara ulaşmak, ziyaret etmek, yanlarında olduğumuzu hissettirmek.

Düzceli olmak bir kimlikten ibaret değil. Ortak bir aidiyet duygusu, dayanışma bilinci ve birbirine omuz verme iradesidir.

Kim bilir, belki de Düzce’nin bugün adını bile bilmediğimiz nice kahramanı vardır başka başka yerlerde. Zamanla onların da hikâyeleri ortaya çıkacak. Ve biz bir kez daha diyeceğiz:

“Düzce, senin evlatların sana değer katmaya devam ediyor.”

Gururla, umutla, sevgiyle…