Bu köşe yazısına bir kaç fotoğraf koyacam. Daha iyi anlaşılsın diyerekten.

Bir yanda kent lokantaları... Diğer yanda evlere sağlık ve bakım hizmeti... Birinde tabldot var, diğerinde insan onuru. Tercih sizin!

Son zamanlarda belediyecilik denince akla ilk gelen şey: Lokanta açmak. Evet, yanlış duymadınız. Artık belediyeciliğin şanlı (!) yeni formülü bu: Bir dizi masa, bir kepçe yemek, biraz sosyal medya filtresi... İşte size “hizmet”. Yanına bir de kamerayı koydunuz mu, bir annenin tabağına konmuş pilavdan çağdaşlık çıkarabiliyorsunuz. Bravo!

Ama gelin, bu gösterinin dışında kalanlara da bakalım. Mesela Düzce Belediyesi... Onlar bayram öncesi ev ev dolaşıyor. Yaşlıların tırnağını kesiyorlar, özel bireylerin saçını tarıyorlar, yatağa mahkûm hastaların evini temizliyorlar. Üstelik bunu sessiz sedasız, gösterişsiz yapıyorlar. Ne influencer var başlarında, ne de üç kameralı tanıtım filmi.

Peki ne yapıyor bu insanlar? Lokanta açmıyorlar. Ama bir annenin gözyaşını siliyorlar. Babasız büyüyen bir çocuğun altını değiştiriyorlar. Sadece hizmet değil, insanlık götürüyorlar. Kent lokantasının “menüde ne var?” diye soranlara hitabı varken, Evde Sağlık Hizmeti’nin tek cevabı var: “Ne ihtiyacınız var?”

Ama malum, bizim yeni nesil belediyecilikte göz var ama görmez, kulak var ama duymaz. Çünkü mikrofon uzatılan kişi evdeki yaşlı değil, lokantadaki şovmen. Tırnak kesmek haber olmaz, ama tabldot servis etmek manşet olur.

Şimdi soruyorum: Gerçek belediyecilik nedir? Lokanta açıp ‘soğanlı mı, soğansız mı?’ diye menü tasarlamak mı; yoksa yatağa bağımlı bir nineye bayram tıraşı yapmak mı?

İşin gerçeği şu: Karnı doyurmak kolay, gönlü doyurmak zor. Lokanta ile karın doyurulur, ama vicdan doyurulmaz. Düzce Belediyesi belki "kent lokantası" açmadı ama insanlığın unutulmuş tarifini sunuyor: Sessiz, alçakgönüllü, samimi hizmet.

 Afiyet olsun efendim.