Her gün bir anne ağlıyor bu ülkede. Her gün bir baba başını yastığa koyamadan sabahlıyor. Gençlerimiz, çocuklarımız, hayatlarının daha baharındayken bir avuç kan emici torbacının elinde yok oluyor. Okul bahçelerinde, sokak aralarında uyuşturucu satılıyor.

Başsavcılık ve polis Allah için iyi çalışıyor. Peşlerindeler, nefes aldırmıyorlar. Ama anlam veremiyorum.

 Ve ne oluyor sonra? Yakalanıyorlar. Tutuklanıyorlar. Ama iş basına gelince, haberlerde isimler karartılıyor. "X. Y. (25), Z. T. (30)..." diye geçiliyor. Neden? Hangi hakkın, hangi hukukun, hangi vicdanın gereği bu? Gençlerin hayatını karartanların adını gizlemek, onları kamuoyunun gözünden saklamak ne işe yarıyor? Tutuklanmışsa suçu sabittir. Hele hele bu kan emicileri ifşa etmek bence vatani görevdir. Aileler çocuklarının kiminle arkadaşlık etmemesi gerektiğini bilsinler.

 Bir öğretmen, bir doktor, bir memur küçük bir hata yaptığında adı soyadı manşet olurken, uyuşturucu satıcıları neden korunuyor? Bu bir gizlilik değil, bu bir koruma kalkanı! Bu, suçlunun değil, suçun meşrulaştırılmasıdır!

 Bu insanlar sokaklara zehir saçıyor. Gençlerin beynine, bedenine ölüm zerk ediyor. Bir genci bağımlı yapan bir torbacı sadece bir kişiyi değil, bir aileyi yıkıyor. Geleceğimizi karartıyor. Bu kadar büyük bir yıkımın failine neden kimlik kalkanı sağlıyoruz?

 Uyuşturucu ticareti, sadece bireysel bir suç değil; toplumsal bir ihanettir. Ve bu ihaneti işleyenlerin adını gizlemek, bu ihanete ortak olmaktır. Biz gerçekleri saklayarak değil, yüzleşerek çözebiliriz.

 İsimler açık açık yazılmalıdır. Suçun ağırlığı kadar, suçlunun kimliği de kamuoyunun bilgisine sunulmalıdır. Bu toplumun çocuklarını korumak istiyorsak, önce onları zehirleyenlerin maskesini düşürmeliyiz.

 Adalet sadece mahkemelerde değil, vicdanlarda da yer bulmalı.

 Artık yeter!