Bazı insanlar var ki... Ömürlerinde ilk kez gerçek bir eleştiriyle karşılaşınca adeta yer sarsılıyor. Hayatları boyunca sadece "harikasın, efsanesin" duymuşlar ya, biri çıkıp minicik bir ayna tutunca sahne fena karışıyor.

Önce şok: Gözler büyüyor, dudaklar titriyor. Sonra panik: Ne yapacağını bilemeyen çocuk gibi sağa sola koşturuyor. Ve en sevdiğimiz sahne: Hemen "alkış timi" devreye giriyor. Üç-beş hazır kıta troll, klavyelere saldırıyor. Aynı cümleler, aynı ezber: "Kıskanıyorsunuz!" "Anlamıyorsunuz!" "Başaramayacaksınız!"

Sanırsın eleştiri değil, ülkeye meteor düşmüş.

Kendilerine dokunulmazlık zırhı giydirmişler, üstüne de ince bir ego verniği atmışlar. Tabii, vernik ince olunca, en ufak eleştiride çatlamalar kaçınılmaz oluyor.

Gerçek şu: Eleştiri büyütür. Ama bazıları bonsai gibi kalmaya yemin etmiş, büyümek yerine budanmayı marifet sanıyor. Ne diyelim... Kendi küçük, egosu büyük insanların dünyasında bir gerçek değişmez: Aynaya bakan, önce kendi yüzünü görür.

Şimdilik bu kadar; merak etmeyin, bundan sonrası için de cebimizde bolca kelime, bolca ayna var. Lazım oldukça çıkarırız.

He şunu da ekleyeyim. Kulağınıza küpe olsun. Yanınızda sizin gözünüze soka soka övenler, arkanızdan demediğini bırakmıyor. Bilgi alıyorsak en yakınlarınızdan alıyoruz. Derler ya hırsız içerde olursa kapı kilit tutmaz diye. Hah işte tamda bu. Fazlada sizi övenlere güvenmeyin. Benden söylemesi.

Son sözüm şu: Bir eleştiride hayatın altüst oluyorsa, sorun eleştiride değil, senin pamuk ipliğinden örülü özgüvenindedir.