Bazen en büyük gürültü, sessizliğin içinden gelir. Çünkü susan, sadece bekleyen değildir; gözleyen, bilen, zamanı kollayan kişidir. Ben biliyorum. Kim neyin peşinde, kim neyi planlıyor, kim kimi kullanıyor. Ama şimdilik susuyorum. Çünkü bazen sessizlik, hakikatin en güçlü önsözüdür.

Düzce, uzun zamandır belki de ilk kez bu kadar istikrarlı bir yönetimle ilerliyor. Altyapıdan üstyapıya, sosyal hayattan şehir estetiğine kadar her alanda değişimi konuşuyoruz. Ancak ne zaman bir şeyler gerçekten yoluna girse, birileri huzursuzlanıyor. Çünkü düzen, en çok düzensizlikten nemalananları rahatsız eder.

Yakında duran bir el var. Görünürde dost, görünürde destekçi… Ama perde arkasında başka oyunların kurucusu. Bazı köşelerde kalem oynatanlara dikkatle bakın. Aynı cümleleri farklı ağızlardan duymaya başladığınızda anlayın ki bir merkezden yönetiliyor algı. Kimi medya organlarında, kimi sosyal çevrelerde "tesadüfen" oluşan söylem birlikleri, aslında hiç de tesadüf değil. Ben bunların hepsini görüyorum.

Ama neden şimdi konuşmuyorum? Çünkü bu tip oyunlar, kendi içlerinde çöker. Çünkü hakikatin zamanı geldiğinde, çürük temellerin üstüne kurulmuş hiçbir plan ayakta kalmaz. Şu an susuyorum çünkü şehir, hizmetle meşgul. Susuyorum çünkü şu an konuşmak, muhatabı gereksiz yere yüceltmek olur. Ama zamanı geldiğinde, herkes kendi gölgesiyle yüzleşecek.

Birileri ikbal hesabı yapıyor. Mevcut başarıyı gölgeleyip, kendine yol açma derdinde. Siyasi gelecek planı yapan ama bunu mertçe değil, sinsice yürütmeye çalışan bir akıl var. Kim olduğunu herkes tahmin ediyor belki, ama ben biliyorum. Ve unutulmasın: Ben sadece biliyorum demiyorum… Kaydediyorum.

Şimdilik susuyorum. Ama bu suskunluk, zayıflıktan değil; sabırdan, vakardan, ferasetten geliyor. Şehir için çalışanların yanındayım. Düzce için ter dökenin, yıpratılmasına seyirci kalmam. Vakti geldiğinde konuşuruz, hem de öyle bir konuşuruz ki; susanların bile dili çözülür.