Bir bilim adamı yoksul bir köyde yaşayan çocukları ziyaret etmiş. Onların evlerine ve okuluna gitmiş.

Gördükleri bilim adamını çok üzmüş. Çünkü bu çocukların yaşadıkları şartlar çok kötüymüş. Bir kalem alacak parayı bile zor buluyorlarmış. Okulları çok küçük ve eskiymiş. Üstelik iyi ısınamadığı için çok soğukmuş.

Bilim adamı kendi kendine;

“Ne yazık ki bu çocukların geleceği çok kötü olacak!” demiş.

Sonra bu bilgileri not etmiş.

Aradan yirmi yıl geçmiş. Bilim adamı bir gün bu çocukları merak etmiş.

“Acaba ne yapıyorlar bunu mutlaka araştırmalıyım.” Diye düşünmüş.

Günlerce, o yoksul çocukları aramış. Sonunda hemen hemen hepsini bulmuş. Öğrenmiş ki hepsi de büyümüş, başka yerlere taşınmışlar.

Daha ilginci bu çocuklar doktor, öğretmen, mühendis, avukat yada iş adamı olmuşlar.

Bilim adamı bu durumdan çok etkilenmiş. Onlara;

Siz çok kötü şartlarda yaşıyordunuz. Nasıl bu kadar başarılı oldunuz? Diye sormuş. Hepsi de;

Köy okulundaki öğretmenimiz sayesinde, diye cevap vermişler. Bilim adamı öğretmeni merak etmiş hayatta olduğunu öğrenmiş ve öğretmene sormuş bu işin sırrı ne?

Çok basit demiş öğretmen

BEN ONLARI ÇOK SEVDİM.

Simdi siyasetçilerde aynen bu şekilde halka bakıyor.

Recep Tayyip Erdoğan nasıl bunca senedir bu ülkeyi yönetiyor diyorlar.

Ama halen millete makarna kafalı diyorlar.

Ev ziyaretine gidip ayakkabılarını çıkarmıyorlar..

Köylüye gidip elini sıktıktan sonra ıslak mendil isteyenleri görmüyorlar.

Çağdaşlığı heykel ve içki içmek olarak görüyorlar.

Belediyelerde bir suyu dahi akıtamıyorlar.

Ellerine fırsat geçti mi yağmalayıp har vurup harman savuruyorlar.

Ondan sonra bu Recep Tayyip Erdoğan nasıl iktidar oluyor diyorlar.

Çok basit..

Sevgi karşılıklı..birbirlerini çok seviyorlar..

Makarna yeseler de seviyorlar.

Zeytin ekmek yeselerde seviyorlar.

Ne diyordu bir abi.

Bu sevgiyi bu yürekten söküp atamazsınız.

Biz Reisle geldik Reis’le gideriz…

O kadar.

Reis bu milleti çok sevdi.

Millette Reis’i..